We kennen het allemaal wel; je wilt of moet iets nieuws gaan doen.
Als ik iets nieuws ga doen, dan vind ik dat vaak een beetje spannend en dat voel ik in mijn lichaam. Bij mij kan er wel een groot verschil zitten in de soort spanning die ik ervaar.
Zo is er de spanning, dat in mijn buik de centrifuge aanstaat, mijn hartslag hoog is, mijn kaken strak staan en ik vergeet om adem te halen, dat noem ik stress. Deze spanning is soms zo overweldigend, dat ik mij uit de situatie terugtrek, of dat ik niet eens aan iets nieuws ga beginnen.
En ik ken ook het hebben van onrust in mijn buik. Deze spanning is wat onprettig, maar ik kan nog wel functioneren en iets nieuws gaan doen. Dat noem ik gezonde spanning.
Laat ik er een voorbeeld bij geven. Inmiddels ben ik een ervaren lange afstandswandelaar die er graag alleen op uit gaat, maar jaren terug was dat heel anders.
In die tijd wandelde ik altijd samen met iemand in een voor mij onbekend omgeving. Tot de keer dat ik behoefte kreeg aan een stevige wandeling in een ander deel van het land, want het rondje om mijn eigen huis, dat kende ik nou wel.
Op dat moment was er echter niemand beschikbaar om met mij mee te gaan. Dus ik zou alleen moeten gaan wandelen, dit zou dan voor het eerst zijn en dat voelde gelijk spannend aan. Ook kwamen er allerlei gedachten voorbij: waar vind ik een geschikte wandelroute en hoe ga ik naar de locatie van deze route? Wat zouden de mensen over mij denken, als ik al zoekend voorbij wandel? En als ik samen met iemand wandel, dan pakken we meestal een terrasje; durf ik dat ook alleen?
Als je iets doet in gedrag, dan zijn er verschillende ‘zones’ waarin je kunt verblijven: comfort, stretch en stress.
Je zou verwachten, dat als je uit de comfortzone (veiligheid, of het bekende) stapt, dat je dan gelijk in de stresszone komt, maar er zit dus nog een zone tussen: de stretch. De stretchzone (stretchen) kun je omschrijven als jezelf een beetje oprekken (voor mij voelt dit als gezonde spanning).
Iets nieuws leren doe je door te balanceren tussen de comfortzone en de stretchzone.
Wandelen zat bij mij al in mijn comfortzone. Een dag alleen wandelen in een onbekende omgeving, voelde voor mij als stretchen. Een heel weekend alleen wandelen met overnachting, voelde in die tijd echt nog als stressen. De gedachte aan een heel weekend wandelen in een onbekende omgeving verlamde mij, dat was een te grote stap in één keer.
Het werd dus een dag alleen wandelen in een nieuwe omgeving en ik koos een route, die zou starten en eindigen bij een station. Ik reisde namelijk graag met de trein en dat was voor mij een veilig en rustgevend idee (mijn comfortzone). Eenmaal op het station aangekomen, voelde het comfortabel genoeg om mezelf wat op te gaan rekken. Het stretchmoment werd een drankje op het terras.
Na deze ervaring begon ik aan mijn wandelroute. Het was een wandeling door de natuur, wat mij rustig maakte en opnieuw als mijn comfortzone aanvoelde. Dat kwam goed uit, want al vrij snel kwam er een onverwacht stretchmoment. Ik was de weg kwijt, waardoor ik wel drie keer al zoekend langs hetzelfde terras met mensen moest wandelen. Natuurlijk was dit ongemakkelijk, maar het was wel te doen. Aan het einde van de route was ik trots op mezelf. Ik voelde dat er nog ruimte over was om opnieuw te gaan stretchen en koos ik ervoor om op een terras een hapje te gaan eten.
Deze mooie balans van verblijven in mijn comfortzone en stretchen, voorkwam dat ik ging stressen. Op deze manier heb ik stap voor stap mijn grenzen kunnen verleggen, wat resulteerde in een nieuwe en fijne ervaring én het vertrouwen dat ik dit kan en zeker nog een keer zo kan gaan doen.
Wat kan jij doen om ervoor te zorgen, dat jij je veilig genoeg voelt (comfort) om jezelf ook een beetje op te rekken (stretchen)? Ik wens je veel plezier bij het stap voor stap opdoen van nieuwe ervaringen!
