Laatst had ik een coachgesprek met een jongeman, die last had van veel gedachten en piekeren. Al pratende kwamen we erachter, dat het dan kan voelen alsof hij een papegaai op zijn schouder heeft zitten, die constant tegen hem aan het kwetteren is. Nou ik kan je vertellen, dat die papegaai ook in mijn leven weleens op mijn schouder is meegereisd.
Mijn papegaai kwam vaak tevoorschijn, als het in mijn lichaam onrustig was. Hij ging dan allemaal argumenten roepen om mijn gevoel te overrulen, waardoor ik wel naar hem moest luisteren en op een gegeven moment liep ik helemaal vast.
Zo kreeg ik jaren geleden de mogelijkheid om te gaan werken bij een bedrijf in de zakelijke dienstverlening. Aangezien ik eerder ook als dienstverlener had gewerkt, was dit rationeel gezien een logische stap. Ik kon de uren flexibel indelen, wat betekende dat mijn coachwerkzaamheden gewoon door konden gaan. In mijn lichaam gebeurde er echter van alles en de papegaai had zich inmiddels al heerlijk op mijn schouder genesteld. Hij riep de hele tijd argumenten dat dit een kans was, die ik echt niet mocht laten lopen. Maar ik merkte ook aan mezelf, dat ik onrust in mijn lichaam had en heel erg twijfelde, of dit nou wel zo’n geweldige stap was.
Uiteindelijk won de papegaai het van de onrustige gevoelens in mijn lichaam en ging ik vol goede moed van start met de inwerktraining. Ik hoopte door aan de training te beginnen, dat mijn lichaam tot rust zou komen en de papegaai zou wegvliegen. Helaas verliepen de eerste dagen anders. Mijn lichaam bleef onrustig en de papegaai zat nog steeds op mijn schouder. Hij wist mij precies te vertellen, wat de consequenties waren van een voortijdig vertrek. Terwijl er in mijn lichaam steeds meer kramp ontstond, kwetterde de papegaai aan één stuk door.
Aan het einde van de week liep ik zo vast, dat ik in mijn pauze naar buiten ben gegaan. Onder het wandelen heb ik mijzelf de vraag gesteld hoe het voor mij zou voelen, als ik daar niet meer zou werken en dat voelde in mijn lichaam eigenlijk helemaal rustig en de papegaai was met stomheid geslagen.
Mijn gevoel was nu zo sterk, dat het voor mij heel duidelijk was, hoe het verder moest en mijn papegaai had daar niets meer tegen in te brengen.
Als ik terugdenk aan die periode, dan vraag ik mijzelf af, of ik signalen heb gemist, of dat ik ze misschien bewust of onbewust genegeerd heb?
Bijvoorbeeld bij het sollicitatiegesprek: voordat deze plaatsvond, mocht ik even kort meekijken met een medewerkster op de werkvloer. Op dat moment voelde ik al de kramp in mijn lichaam, die daarna de hele tijd aanwezig was en door de papegaai met argumenten werd onderdrukt. Zijn argumenten leken zo logisch, dat ik mijn lichaam ging negeren.
Tijdens de wandeling in mijn pauze was ik pas echt gaan luisteren naar mijn gevoel en de sensaties in mijn lichaam en trok daar mijn conclusies uit, waardoor mijn papegaai geen schijn van kans meer had.
Het is belangrijk om de signalen, die je lichaam je geeft, serieus te nemen. Je lichaam kan je haarfijn vertellen, of iets bij je past en of iets voor je werkt en daar mag je op vertrouwen.
Heb je zelf ook wel eens last van veel gedachten en piekeren en wil je leren hoe je de signalen van je lichaam kunt herkennen en erop gaan vertrouwen? Ik vind het fijn om naar je te luisteren en help je graag op weg.
